Dinsdag, 18 juni 2019

Heerlijk lekker lui, want een rustdag omdat we morgen de grens overgaan. Niks hoeft alles kan. Lezen, rondkijken, kortom een beetje vervelen.

Totdat Grietje tegen een uur of 12 zegt: "zullen we vanmiddag in de rij gaan staan om de grens over te kunnen?". Waarom eigenlijk niet. Dus geleidelijk aan, lekker geluncht, alles ingepakt en op naar de grens.

Vanuit Estland (Narva) ga je in een rij staan en als je dan aan de beurt bent, dan gaat een groot hek open en rij je daar in en begint de procedure van Estland. Er stonden maar 2 wagens voor ons, dus het leek vlot te gaan. Tot wij aan de beurt waren. We konden oprijden, maar het hek ging niet open. Komt er een Estse grensbewaker aanlopen die alleen maar boos zegt: "ticket". Weten wij veel. Met veel tamtam en gebaren legt hij ons uit dat we eerst naar een checkinpunt moeten om een ticket op te halen. Hij geeft een papier met het adres.

Wij rijden daar naar toe, maar komen in een woonwijk terrecht met alleen maar flats.

Grietje vraagt aan een stel dat daar net de auto is uitgestapt waar we moeten zijn. Ze kijken elkaar even aan en dan gebaart de man dat we hem moeten volgen. Hij stapt in de auto en wij achter hem aan naar de andere kant van de stad.Daar rijdt hij een groot terrein op met vele stroken met nummers waar maar een paar auto's staan. We moeten ons melden bij een loket en daar leveren we het kntekenbewijs van de camper (autopas) en onze paspoorten in. Dan duurt het een tijd en dan krijgen we, na betaling, onze papieren terug en een bonnetje met een rijnummer. Wij rijden daar naar toe en daar moeten we wachten tot onms kenteken op een bord verschijnt. Dan melden we ons opnieuw bij een loket en leveren weer dezelfde papieren in en krijgen daar een bonnetje met een nummer, ons ticket.

En vandaar rijden we, met onze ticket, weer naar de grens waar we in de rij gaan staan. Nu staan er zo'n 6 auto's voor ons. Maar het gaat vrij vlot. Als wij aan de beurt zijn dan rijden we naar het grote hek en ja hoor...de slagboom gaat omhoog en het hek scharniert voor ons open. We rijden naar de plek waar het licht groen is en daar geven we weer onze paspoorten en de autopas af. Als dan alles weer is goedgekeurd rijden we naar de brug over de Narva, een grensrivier tussen Rusland en Estland. Daar staat al een rij auto's te wachten en te wachten en te wachten. Na een half uur begint de rij auto's te rijden en wij schuiven mee. Tot we weer moeten wachten. We zijn nu de zesde auto in de rij. Na een 20 minuten mogen wij oprijden nadat de paspoorten en de autopas weer zijn gecontroleerd naar een andere post waar we eerst onze paspoorten en de autopas moeten laten controleren en waar we een formulier voor de auto krijgen, een zogenaamd invoerdocument, dat we moeten invullen. Ze moeten alles weten, chassisnummer, merk voertuig, merk carrosserie, cilinderinhoud en hoeveel cilinders, welke brandstof enz. enz. Dan mogen we weer wat opschuiven en met het formulier en de autopas en de paspoorten en daar blijkt dat we het in duplo moesten invullen en wij dachten 1 formulier voor Grietje en 1 voor Wim. Deze aardige mevrouw vulde zelf gauw een tweede formulier in en na gejaag van de oppercommandant kregen we 1 formulier met een stempel weer mee en moesten alle deuren en alle kasjes open en werd alles nagekeken en met een spiegel werd onder de camper gekeken. Bij alle auto's ging een hond snuffelen, behalve bij ons omdat de hond even moest spelen. Eindelijk kregen we van de opperman een tweede stempel en een handtekening op het document en ging de slagboom open. We dachten dat we er door waren, maar een eind verder stond weer een vriendelijke jongedame in een streng uniform alles nog een keer te controleren, dus weer paspoorten en kentekenbewijs, terwijl we dat net hadden opgeborgen omdat we dachten dat we al door alle controles heen waren.

Maar......we rijden nu dus echt in Rusland en mogen staan en gaan waar we willen.

En dan nu op naar Sint Petersburg. Zowel de NKC als de ANWB als de ADAC als de ACSI geven aan dat er verschillende camperplaatsen of campings zijn in of dicht bij het centrum. Dat is een misrekening. Als we op de plaats van zo'n camping of plaats terecht komen blijkt er nooit iets dergelijks te zijn geweest of is het al jaren niet meer bestaand.

We rijden zo'n 2 uur rond op zoek naar wel zo'n 5 adressen en tig kilometer file in de stad en belanden uiteindelijk op een van de weinige campings iets buiten de stad. Camping Olgina bij het Olgina hotel. Het was toen 22:45 uur.

Als we de inrit naar het hotel inrijden schrikken we toch wel even. Een zo te zien niet meer in gebruik zijnd hotel en voor het hotel een tiental oude wrakken van bussen en bestelauto's. We zagen ons hier al tussen staan met onze camper.

Binnen bij het aanmelden vergeet je alle negatieve indrukken. Een zeer vriendelijke en behulpzame vrouwelijke nachtportier wijst ons na betaling in euro's de camping aan de achterkant van het hotel en daar vinden we ons plekje. RUST!!!!